توصیه می کنم نمایش فاوست به کارگردانی حمیدرضا نعیمی رو ببینین . 

فکر می کنم تا 2 اردیبهشت اجراش تمدید شده . 

فاوست اثر گوته به نظر من سرنوشت محتوم مدرنیته رو نشون میده .

فاوست با خودمرگی بد تا کرد نتیجه اش رو هم دید . 

مواظب خودمرگی باشیم ...

بسم ...

بعد از یک بحث نه چندان داغ سیاسی توی یکی از کلاسای دانشگاه استاد با زبانی برآمده از عجز گفت : " والا هیچکس نمی دونه کی راسته ، کی غلط . فقط بعد از مرگ می فهمیم که دیگه اونموقع خیلی دیره . "

استاد اگه با سیستم خودمرگی آشنا می بود دیگه به ناچاری و عجز نمی رسید . 

فکر کردن به همین که آدم بعد از مرگ چقدر می تونه از همه چیز سر در بیاره خودش به نوبه ی خود مرگ رو هم شیرین و هم جذاب می کنه . واقعا  هرکسی که میمیره خیلی کیفور می شه .  ما زنده ها رو می بینه و بهمون می خنده که داریم تو تاریکی تو سروکله ی هم می زنیم و حتی میریم براش گریه زاری هم می کنیم .

از حق نگذریم سختی هم داره ولی اون ، یک موضوع کاملا شخصیه و نیازی به گریه ی ما نداره . چه بسا که به بینی مبارکش بر بخوره و بگه برین برای خودتون گریه کنین. مرده رو میگم . 

حالا می رسیم سر اصل مطلب که سیستم خودمرگی چیه .

در سر تا سر تاریخ بسیار موجودند فیلسوفان و هنرمندانی که عمرشون رو در یافتن همین سیستم زیبا جذاب و جالب خودمرگی تلف کردند . 

صادق هدایت اینارو میگم ها . طفلکی می خواست با خودکشی به خود مرگی برسه . 

به هرحال همه ی ما باید دنبال خودمرگی بریم . این یک اصله در سیستم خودمرگی .

به نامش ...

با بی انتها ترین کلمه آغاز می کنم ...

آغازی سرشار از هر پایانی ،  در سیستم خود مرگی .