صبح به امید در راه بودنت به راه می افتم ...

آفتاب را تانیمه طی میکنم و به امید به راه بودنت باز میگردم ...

شامگاه به امید فردا آرام میگیرم . به امید اینکه فردا مانند امروزم از بندگی سر باز نزنم ...

 پ . ن :   اینجاست که تعقیب نماز شام همش تو سرم می چرخه .

خدایا نذار به بدی عادتهای  بدم عادت کنم .

از من چیزی نپرس ...

از پایه های بلند میز چوبی رسیده به سقف ،  از من چیزی نپرس .

نه اینکه علت این همه بلندی رو ندونم ، نه .

صندلی من چوبیه . ولی تو ...

پس از من نه بپرس نه بخواه .